| |
|
|
|
|
|
De immer verstrooide Hendrik de Vlaai kwam gejaagd de praktijk binnen. “Dokter mijn poes heeft erge buikpijn en eet niet meer” Sprak hij met een zorgelijk gezicht. Normaal keek Hendrik het altijd even aan met de poes Lampje, maar nu was het blijkbaar serieus.
Lampje lag klaaglijk miauwend op de behandeltafel. “kan hij iets geks gegeten hebben?” vroeg ik. Voorzichtig voelde ik de buik. “Niet dat ik weet” sprak Hendrik met een gekweld gezicht. Normaal was Hendrik altijd vrolijk en druk bezig met een of andere uitvinding.
“Is er iets aan de hand Hendrik” vroeg ik, we kenden elkaar tenslotte al jaren.
“Er is wat stagnatie bij een project dat de wereld gaat veranderen. Maar laten we eerst Lampje maar beter maken” Sprak hij met een zucht.
Na het onderzoek van de buik van Lampje besloot ik toch maar een röntgenfoto te maken.
“Wil je daar even bij helpen Hendrik?” vroeg ik. Samen maakten we de foto van de buik van Lampje. Toen ik de foto op de lichtkast hing zag ik een vreemd geometrisch figuur ter hoogte van de maag. Opeens zag ik Hendrik veranderen en opgetogen danste hij door de röntgenruimte. “Dat is de superchip die ik ontwikkeld heb maar die ik al dagen kwijt ben.”
“zullen we de wereld en Lampje maar een grote dienst bewijzen, door die superchip van jou operatief te verwijderen?” sprak ik glimlachend. En even later lag Lampje op de operatietafel.
|
|
|
|
|
|
|
Burenhulp
Enige tijd geleden werd ik gebeld uit Amsterdam. De assistente had het telefoontje aangenomen, en een notitie voor mij gemaakt. Ik moest iemand terugbellen over de hond van de buurvrouw die een gebroken poot had. Nieuwsgierig belde ik terug. Een mevrouw uit Amsterdam was in ieder geval geen eigen cliënt. “Dokter de hond van de buurvrouw heeft zijn poot gebroken, maar omdat ze in de bijstand zit kan ze de operatie niet betalen. Nu hebben we in de buurt geld verzameld voor de operatie” Sprak de mevrouw in onvervalst plat Amsterdams. “Dat is fantastisch!” riep ik, “maar waarom komt u mij dat vertellen?”
De mevrouw vertelde dat ze wel geld had verzameld maar dat het niet genoeg was om de operatie in Amsterdam te laten uitvoeren. “Toen kreeg ik het telefoon nummer van de Minimax kliniek in Rotterdam. Zij gaven uw nummer omdat u voor hen de orthopedische operaties uitvoert.” sprak de mevrouw. De Minimax kliniek is de kliniek van de dierenbescherming die voor mensen met een bijstandsuitkering tegen een gesubsidieerd tarief de dieren helpt. Voor hen voer ik regelmatig orthopedische operaties uit.
Toen de mevrouw hoorde wat bij mij in dit geval de operatie moest kosten, barste ze bijna in tranen uit. “Nu kunnen we Pukkie gelukkig laten helpen” Ze maakte direct een afspraak en Pukkie die al een week zielig op een kussentje lag kon na een week al weer een beetje lopen.
Toen de mevrouw met Pukkie op kontrole kwam zei ik: “ik vind het fantastisch wat jullie voor jullie buurvrouw doen, het idee dat in de grote stad iedereen voor zichzelf leeft en niemand elkaar helpt, moet ik toch bijstellen!”
|
|
|
Kameleon op het spreekuur!
|
|
|
|
Kameleon op spreekuur!
Soms komt er en heel bijzonder dier op het spreekuur. Op verjaardagen vraagt men ook altijd aan mij:”Wat was nu het gekste dier dat je ooit op een spreekuur hebt gehad?”
Dat zijn er in de loop van de afgelopen jaren al heel wat geweest. Slangen, ratten, muizen en een enkele teddy beer, zo kan ik nog wel even doorgaan.
Laatst echter hadden we opeens een kameleon op het spreekuur.
Altijd grappig als je bij het invoeren van de patiënt de kleur in moet vullen.
Meestal groen, maar als ze gestressed zijn worden ze heel donker tegen het zwart aan.
Deze kameleon had opeens een rood gezwel aan zijn achterste volgens de eigenaar. “Dokter het lijken wel aambeien” zei mevrouw van der Put. Toen ik de kameleon onderzocht bleek al snel waar het om ging. “Het is een uitstulping van de cloaca, een zogenaamde cloacaprolaps” sprak ik. Daar is gelukkig wat aan te doen Voorzichtig probeerde ik de cloaca weer op zijn plek te duwen. Dat lukte na enige pogingen. Toen legde ik een zogenaamde “tabakszakhechting” rond de cloaca. Daardoor kan de cloaca er niet meer uitgeperst worden.
Zo komt alles tot rust. Na een week halen we dan de hechting er weer uit. De hechting zit zodanig dat urine en ontlasting gewoon kan passeren.
“Konden de aambeien van mijn man maar zo simpel behandeld worden” Sprak mevrouw van der Put toen ze opgelucht de praktijk verliet. |
|
|
|
|
|
|
Hallo, ik ben Spike de Stafford. Toen ik nog heel jong was moest ik vaak naar de dierenarts. Daar kreeg ik allerlei prikken, werd ik aan alle kanten bekeken en moest ik ook steeds op de weegschaal. Dat vond ik natuurlijk niet leuk! Gelukkig waren ze erg aardig voor mij en kreeg ik altijd na afloop wat lekkers. Toen ik een half jaar was merkte ik opeens aan mijn baasje dat we weer naar de dierenarts gingen, hoewel ze net deden alsof we naar het strand gingen. Maar ik had ze wel door! Daar werden mijn tanden uitgebreid bekeken. Mijn onderkaak was te kort en mijn hoektanden prikten in mijn verhemelte. Ik voelde al wel pijn als ik moest eten, maar ik liet natuurlijk nooit iets merken. Stel je voor dat ik geen eten meer zou krijgen. Ik hoorde de dierenarts iets zeggen over een beugel en over hoektanden naar de juiste plaats drukken. Ik snapte er niet veel van. De volgende dag moest ik er weer naar toe. Ik kreeg een prik en wist niets meer. Ik werd wakker met iets geks ik mijn bek. Ik probeerde het eruit te werken, maar dat ging niet. Ik snap niet waarom er dierenartsen zijn, je hebt er niets dan narigheid van.
Daarna moest ik iedere maand terug komen voor controle. Na een aantal maanden mocht de beugel eruit en had ik ook geen pijn meer bij het eten. Zijn die dierenartsen toch nog ergens goed voor! |
|
|
|
|
|
|
Poekie de poes was al regelmatig met hoestklachten door ons behandeld. Nu was Poekie opeens ook benauwd erbij geworden.
Na het onderzoek in de spreekkamer hoorde ik afwijkende longgeluiden. Het maken van een röntgenfoto van de longen bracht al snel duidelijkheid. “het is chronische bronchitis” sprak ik tot mevrouw van der Griend. Dat is een kwaal waar we wel wat aan kunnen doen maar die toch regelmatig de kop weer op zal steken. “Wat kunnen we aan die benauwdheid doen?” vroeg Mevrouw van de Griend, “ik vind het zo zielig voor Poekie.”
Poekie was nog geen 4 jaar, en hoewel we vaak prednisonkuren geven, was dat wel een erg zwaar middel op zo’n jonge leeftijd. Gelukkig is er een andere mogelijkheid.
Toen ik dat aan mevrouw van der Griend vertelde proestte ze het uit van het lachen.
“Dat zijn dezelfde medicijnen als die van mijn dochter met astma! Ik zie het al voor me; een puffende Poekie.” “Dat klopt inderdaad” zei ik “met een speciaal babymaskertje krijgt Poekie dezelfde medicijnen als uw dochter. Die hebben de minste bijwerkingen”
Na een maand belde mevrouw van der Griend op. “Het gaat fantastisch, mijn dochter en Poekie zitten elke dag samen op de bank hun pufjes ventolin te nemen , je zou het eens moeten zien”. Zo kunnen we soms met humane medicijnen de dieren goed helpen, zoals poekie met zijn astma.
|
|
|
|
|
(Dinsdag 2 Februari 2010)
|
|
Mevrouw van Geel belde dat het nest kittens geboren was. We zaten al een paar dagen met spanning te wachten want het was van de moederpoes het eerste nest.
“Dokter er is een kitten dat raar ademt en een rare vorm krijgt” zei ze een anderhalve week later.
Toen het kitten op het spreekuur kwam was het al snel duidelijk. Het kitten had een afgeplatte borstkas. Als we niet zouden ingrijpen dan zou dat steeds erger worden en tot de dood van het kitten leiden.
“Is er niets aan te doen?” vroeg mevrouw van Geel. Ik heb wel eens iets over een harnasje op het internet gelezen. Toen ze vertelde wat daarmee bedoeld werd dacht ik:”dat kunnen we zelf ook maken” Met het moderne materiaal waarmee we tegenwoordig spalken aanleggen, is er na enig proberen een mooi kittenkorset ontworpen. Precies op maat. Door de veerkracht van het materiaal wordt de borstkas in de juist vorm geduwd. Door de groei van de ribben te begeleiden wordt zo weer een min of meer normale vorm verkregen.
Toen ik na twee maanden het kitten weer terug zag was het bijna niet meer te onderscheiden van zijn gezonde broertjes en zusjes. “Dat korset bewaar ik voor als er weer zo een geboren wordt.” Sprak mevrouw van Geel. En keek nog een liefdevol naar haar kitten dat intussen de naam “kors” gekregen had.
|
|
|
|
|
(Zaterdag 1 Augustus 2009)
|
|
In de vakantie gaan tegenwoordig onze huisdieren ook vaak mee. Zo ook Stoffel de landschildpad. Mevrouw Stoutberg kon niet zonder haar landschildpad. Haar man stond voor de keuze: Stoffel mee op vakantie of geen vakantie. Op de camping had Stoffel zijn eigen hok, maar hij mocht ook vrij rond de caravan lopen. Het was een diervriendelijke camping dus Stoffel was niet alleen.
Maar zoals bij ons er vaak onbegrip is tussen diverse culturen, waren er dieren op de camping die nog nooit een landschildpad gezien hadden en dus niet wisten wat ze daar nu mee aan moesten. Plotseling werd de rust op de camping wreed verstoord.
De mechelse herder die dol op voetballen was had opeens een bewegende voetbal ontdekt! Blij met zijn nieuwe speeltje rende hij over het veld. Totdat iemand het ontdekte. Gelukkig luisterde de herder goed en het commando los leverde dan ook gelijk resultaat.
Maar wat was die arme Stoffel ernstig toegetakeld! Meerder breuken in het schild en een aantal delen werden er los bij geleverd. Zo kwam Stoffel op de praktijk. Na onderzoek bleek er gelukkig niets vitaals beschadigd en kon de operatie beginnen. Met een speciaal composiet werd het schild door mij weer gereconstrueerd. Met injecties antibiotica werd het infectiegevaar bezworen en na een week kon Stoffel weer naar huis om verder te revalideren.
|
|
|
|
|
|
|
Het kleine poesje van Mevrouw de Water zat stil in een hoekje van de kooi. Het achterpootje bungelde erbij. “Terwijl Snorretje achter ons aanliep viel de deur dicht door de harde wind.” “Nu staat hij al een dag niet meer op zijn achterpootje.” Sprak mevrouw de Water.” Ik denk dat er iets gebroken is” sprak ik en stelde voor een röntgenfoto te maken. Daaruit bleek dat alle “middenvoetsbeentjes” in totaal 4 stuks bij de kat, gebroken waren. We besloten om met een spalk dit te laten genezen. Dan is er geen operatie noodzakelijk en vaak levert het een goed resultaat op.
Helaas na 3 weken was het de spalk er door Snorretje afgebeten en was er nog niets geheeld. Goede raad was duur, en de beste optie, een operatie, ook. Zonder aarzeling zei mevrouw de Water: “wat het beste voor Snorretje is, dat moet gebeuren.
De gebroken botjes zijn omgeven door pezen en bloedvaten en bovendien, nog erg klein. Platen en schroeven zouden daar niet mogelijk zijn. We kozen voor een heel ander oplossing: de externe fixatie. Van links naar rechts werden pinnen door alle vier de botjes aangebracht.
Links en rechts naast het voorpootje werden de pinnen met elkaar verbonden. Zo ontstond een stevig raamwerk waardoor de botjes goed aan elkaar konden groeien.
U heeft vast wel eens iemand zien lopen met een dergelijke constructie door het onder been.
Dat kan bij dieren dus ook. |
|
|
|
|
|
|
Terwijl de laatste patiënt de spreekkamer binnenkomt Hoor ik aan de toon van de assistente die de telefoon opneemt, dat er een spoedgeval aanstaande is. Tien minuten later rent mevrouw Balk de praktijk in. Mevrouw Balk verkeert in een heftige emotionele shock. Haar man heeft na de aanschaf van een Harley Davidson voor zijn mid-life crisis ook zijn oog laten vallen op het, leuke jonge ding van kantoor. Met haar toert hij nu door Amerika.
De kinderen van Mevrouw Balk hebben haar een hond gegeven met de toepasselijke naam Chearup, en nu ligt Chearup bloedend op de onderzoekstafel. Er blijkt een achterpoot gebroken, het oog ligt uit de kas en een er zit een grote wond op de borst. “Hij is zomaar aangereden door een man die niet uitkeek. Hij is nog doorgereden ook!” Brengt ze huilend uit.
De algehele toestand van Chearup was naar omstandigheden redelijk. Mijn hart maakt een sprongetje van vreugde als ik in patiënten kaart zie dat Chearup verzekerd is. Mevrouw Balk haar financiële toestand is na de scheiding er niet op vooruit gegaan. Ik schat de hele operatie toch tussen de 1500 en 2000 euro. Een kwartier later ligt Chearup op de operatietafel en ga ik aan de slag.
Een dag later kan ik haar melden dat Chearup er waarschijnlijk helemaal bovenop zal komen!
|
|
|
|
|
|
|
Naast alle ijspret van de laatste weken was er ook ijsverdriet. We hebben in de kranten kunnen lezen dat veel mensen met gebroken polsen bij de ehbo terecht kwamen.
Ook onze huisdieren hebben zo hun specifieke ijsproblemen. Veel mensen nemen hun hond mee op het ijs. Dan zijn er natuurlijk ook veel schaatsers in de buurt. Dat is voor onze honden niet zonder risico. Zo ook ondervond Chico de Jack Russel Terrier.
Chico had altijd veel plezier op het ijs en ging graag met zijn baasje mee. Dan liep hij altijd los en rende en gleed over het ijs dat het een lieve lust was. Toen echter het baasje van Chico in paniek opbelde was het goed mis gegaan. “Dokter, Chico is aangereden op het ijs en zijn darmen hangen eruit” riep mijnheer Sipkema zonder zijn naam te noemen. Gelukkig herkende ik zijn stem. “Wikkel Chico in een natte theedoek en kom zo snel mogelijk naar de praktijk” antwoordde ik.
Toen Chico op de praktijk aankwam stond alles al klaar. Infuus, narcose en een voorbereidde operatiekamer. Er was een groep hardrijders aangekomen en Chico had dat niet gezien. De eerste kon Chico nog net ontwijken maar de volgende drie vielen en kwamen in onzachte aanraking met onze Chico. En u weet schaatsen zijn net messen. Chico was van achter tot voor open gesneden en de buik was geopend. De darmen waren gelukkig niet beschadigd.
Na een langdurige operatie kon Chico de volgende dag alweer naar huis. En de schaatsers? Daar had inderdaad iemand een polsbreuk opgelopen.
|
|
|
|
|
|
|
Mevrouw van der Griend was net bevallen van een tweeling. Ze kwam met de hond op het spreekuur voor de jaarlijkse gezondheidscontrole en de vaccinatie. Natuurlijk kwam ook de wormpreventie ter sprake. “Vooral met jonge kinderen”, sprak ik,” is het zeer belangrijk om periodiek te ontwormen.” Ze krijgen geen volwassen wormen van onze huisdieren, maar de larfjes kunnen een trektocht door het lichaam maken en zo klachten veroorzaken.”Praat me er niet van” sprak mevrouw van der Griend. “Wij hebben zoiets naars meegemaakt!”
Mijn man moest voor een röntgenfoto van zijn longen naar het ziekenhuis. Hij werd direct bij de specialist geroepen en men vermoedde dat er tumoren in zijn longen zaten Bij nader onderzoek bleken het vlekken veroorzaakt door larfjes van de spoelworm van de hond. U begrijpt dat we heel erg in angst gezeten hebben.”
Dat kon ik me zeker voorstellen. Het is een niet vaak voorkomend geval maar het benadrukt nog maar eens het nut van regelmatig ontwormen van onze huisdieren! Ook al ziet u geen enkele worm is het toch belangrijk om om de 3 maanden te ontwormen. Onze honden en katten zijn bij de geboorte al besmet met spoelwormen. Die gaan in ruste en bij stress kunnen ze weer actief worden. Daarom moeten ook dieren die nooit buiten komen regelmatig ontwormd worden.
Dat is iets wat mevrouw van der Griend zeker niet zal vergeten!
|
|
|
|
|
(Zaterdag 12 Januari 2008)
|
|
Banjer is een vrolijke hond maar al een tijdje wat snel moe en een beetje lui.
Al vaker had ik gezegd dat Banjer iets te dik was en dat afvallen hem zou helpen dit probleem te overwinnen, maar het wilde maar niet lukken. Na de castratie was er langzaam steeds wat meer gewicht bijgekomen.
Iets wat ons allen boven de 40 te wachten staat als we niet opletten. (ik bedoel natuurlijk gewichtstoename en geen castratie)
Op een gegeven moment was bij het baasje de maat vol en kwam ze op het spreekuur.
“Dokter, Banjer is bijna even breed als lang, het gaat zo niet langer”
Toen we Banjer gewogen hadden bleek als snel dat hij 40% te zwaar was.
Niet alleen een zware belasting voor de pootjes maar ook voor het hart en alle andere organen.
Gelukkig is een naast een goed vermageringsdieet ook een medicijn tegen overgewicht ontwikkeld.
Banjer mocht meedoen met een veldproef waarbij hij het medicijn gratis kreeg en we het gewicht per week bijhielden.
De kilo’s vlogen eraf! Banjer kwam zoals het baasje zei weer in zijn tweede jeugd.
Laatst zag ik Banjer weer en zag dat er toch weer wat gewicht bijgekomen was.
Toen ik vroeg hoe dat toch mogelijk was bleek dat Banjer regelmatig bij opa en oma was en daar ernstig verwend werd……..
|
|
|
|
|
(Maandag 13 Augustus 2007)
|
|
Eèn van de leukste dingen in onze praktijk is het eerste bezoek van een nieuwe pup.
Van de week kwam Tim met zijn nieuwe bazin op het spreekuur.
Het is dan net het consultatiebureau. Tim werd uitgebreid onderzocht. Altijd een spannend moment. Helaas vinden we soms ernstige afwijkingen waar de eigenaar helemaal niet op gerekend had. De schok is dan vaak erg groot.
Al is zo’n dier nog maar kort in huis, je bent er vaak als veel van gaan houden.
Wat dat betreft is het net als bij kinderen, ze horen gewoon niet ziek te zijn.
Gelukkig kon ik Tim geheel gezond verklaren.
Naast de noodzakelijke vaccinaties en ontworming, is dit het moment om allerlei informatie te geven over de gezondheid en preventie van ziekte.
Gezien onze tandheelkundige praktijk hechten wij veel waarde aan preventieve tandheelkunde. Daarom krijgt iedere pup een tandenborstel van de praktijk kado. De eigenaar krijgt instruktie over het poetsen van het gebit.
Er zijn veel kluiven, speeltjes en zelfs voeding voor gebitsreiniging ontwikkeld, maar tanden poetsen is nog steeds de basis. Twee maal per week zonder tandpasta poetsen in een vaste volgorde zou routine moeten zijn bij iedere hond.
Er komt steeds meer bewijs voor de stelling “Een gezond gebit leidt tot een gezonde hond”.
Jarenlang is het gebit een ondergeschoven kindje geweest in de diergeneeskunde.
Gelukkig komt daar steeds meer verandering in. |
|
|
|
|
|
|
Vaak zijn dieren heel slim, soms zijn ze echter wat minder slim, soms zijn hun baasjes……………………
Op een kwade dag had Nel, een stoere labrador, bij het spelen in de tuin een klein ongelukje. Bij het vangen van een balletje en het neerkomen op de grond begon Nel vreselijk te piepen en wilde niet meer op haar achterpoot staan. Na het onderzoek op de praktijk bleek dat Nel haar achterpoot gebroken had.
Niet een eenvoudige breuk maar een meervoudige breuk van de achterpoot.
Wat een pech kun je hebben bij het spelen met een balletje.
De breuk kon gelukkig operatief goed behandeld worden(zie de foto) en na een dag kon Nel weer naar huis. Het advies was alleen aan de riem uit laten, in huis geen trappen lopen maar daar mocht Nel wel los. Na 4 weken werd er een controlefoto gepland om de genezing goed te kunnen volgen.
Wat schetst mijn verbazing dat ik Nel na anderhalve week al weer terug zag.
De poot bungelde er weer bij en Nel moest opnieuw geopereerd worden.
Wat was hier nu gebeurd? Nel was keurig aan de lijn uitgelaten, had in huis geen trappen gelopen, maar omdat in de tuin loslopen volgens de eigenaar niet onder uitlaten viel, had Nel in de tuin ook los gelopen. En Nel voelde zich zo goed dat ze daar goed gebruik van had gemaakt!
Die tuin bleek echt 3 hectare groot te zijn! Gelukkig is nu de breuk weer genezen en loopt Nel weer vrolijk in de tuin. |
|
|
|
|
|
|
De boxer Jonas van mevrouw Sering uit Goudswaard had al enige tijd last van braken. In eerste instantie door ons behandeld voor een maagontsteking wilde Jonas niet opknappen. Enigszins bedrukt zat mevrouw Sering met Jonas in de wachtkamer. Jonas echter was de vrolijkheid zelf. Zo enthousiast als boxers eigenlijk altijd zijn rende Jonas de spreekkamer binnen. Mevrouw Sering kwam er achteraan.
“Dokter, Jonas wil maar niet opknappen en nu maak ik mij echt zorgen. U weet dat mijn vorige boxer hetzelfde had en die hebben we toen in moeten laten slapen.”
Nu is braken een zeer algemeen ziekteverschijnsel wat een hele reeks oorzaken kan hebben, maar de vorige boxer van mevrouw Sering had een tumor aan de maag gehad en was helaas niet te genezen.
Heel begrijpelijk dat mevrouw Sering hier weer bang voor was, vooral ook omdat boxers meer dan gemiddeld tumoren ontwikkelen.
Omdat Jonas op de ingestelde therapie niet beter werd was de tijd aangebroken voor nader onderzoek.
Naast bloedonderzoek is het verstandig om ook rontgenfoto’s te maken.
Op basis van die gegevens kom je of tot een diagnose of tot de conclusie dat er meer onderzoek nodig is.
Bij Jonas bracht het bloedonderzoek geen afwijkingen aan het licht, maar op de rontgenfoto’s was duidelijk iets in de maag te zien.
Er bevond zich een vreemd voorwerp in de maag wat operatief verwijderd moest worden. Groot was onze verbazing om uit de maag een walvis te bevrijden!
Dit was niet Jonas in de walvis maar precies andersom.
In de maag zat een speelgoed walvisje dat jonas in zijn enthousiasme ingeslikt had.
“Ooh, dat is de walvis van mijn kleindochter!”
Zo hadden we Jonas genezen en de kleindochter haar walvis terug bezorgd.
|
|
|
